Czterdzieści lat osiedla przy ulicy Łódzkiej

2008-11-02 11:50:00

tekst ukazał się w 474 numerze Tematu

Przy ul. Łódzkiej mieszka już trzecie pokolenie. Dlaczego Łódzka? Kto i kiedy wymyślił jej nazwę, do dzisiaj nie wiadomo. W każdym razie ulica a właściwie dwie równolegle wąziutkie uliczki, oznakowane rzymską jedynką i dwójką, pojawiła się w 1967 roku wraz z urzędowym pozwoleniem na budowę. To właśnie wówczas rozciągających się w tym miejscu ogródkach i łące, zaczęły powoli i z mozołem wyłaniać się z fundamentów domki jednorodzinne. W sumie powstało ich 33, tyle, ilu członków liczyło zrzeszenie.

Od tego czasu minęło dokładnie czterdzieści lat. Do dzisiaj nie ma w mieście bardziej ze sobą zintegrowanej społeczności niż mieszkańcy tego miniaturowego osiedla. Dowodem na to stały się tegoroczne uroczyste, jubileuszowe obchody, na które przybyło około 80 osób! W ciągu dwóch dni (drugiego dnia były poprawiny) zjedzono 25 kg kiełbasy, 10 kg kaszanki, 15 kg boczku, wypijając przy tym 4 beczki piwa.

reklama

Wróćmy jednak do historii. Był rok 1966. W tym czasie w Szczecinku pojawiły się pierwsze tzw. bloki mieszkalne. Były to pięciokondygnacyjne budynki początkowo wykonywane w systemie tradycyjnym (ściany), potem w technologii uprzemysłowionej. To w tym okresie rozpoczynała się lub trwała budowa osiedli mieszkaniowych przy ul. Kościuszki, Koszalińskiej i Mierosławskiego. Powstawały także blokowe plomby przy ul. Żukowa (dz. Wyszyńskiego). Jeszcze pod koniec lat sześćdziesiątych ruszyła budowa osiedla Kopernika. Ulica Kopernika wyłożona w tym czasie betonową trylinką, przy której stała jedynie Szkoła Podstawowa nr 6, zamieniła się w wielki plac budowy. Pierwsze osiedlowe bloki, a były to tzw. korpalowce (nazwa wywodzi się od nazwiska koszalińskiego projektanta), pojawiały się najpierw od strony ul. Słowiańskiej.

W połowie lat sześćdziesiątych o ul. Łódzkiej jeszcze nikt nie słyszał. Owszem, w tym miejscu biegła jedynie polna dróżka zaczynająca się pomiędzy przedwojennymi blokami przy ul. Słowiańskiej a kończąca przy skrzyżowaniu ul. Wiejskiej z Kwiatową. Początkowo lokalizację przyszłego osiedla domków jednorodzinnych rozważano w okolicy ul. Lwowskiej. Ostatecznie zdecydowano się na tereny położone we wschodniej części miasta. Ale zanim doszło do wbicia w grunt pierwszej łopaty, przyszli właściciele domków, których powierzchnia użytkowa nie mogła przekraczać 85 m kw. zawiązali Zrzeszenie Budowy Domów Jednorodzinnych „Budowlani”. Nazwę „Budowlani” wybrano, ponieważ w jej skład weszli ludzie związani z budownictwem. Mieli do wyboru albo zaryzykować budując na swój rachunek, albo czekać. A czekało się całkiem sporo. Zwykli śmiertelnicy na mieszkanie spółdzielcze mogli poczekać nawet i 15 lat!
Jak wynika z danych statystycznych pochodzących z 1968 roku, w tym czasie w powiecie szczecineckim oddano do użytku 1369 izb. Izba, w nomenklaturze urzędowej, to był po prostu pokój. Jak to z namaszczeniem podkreślano, udział „gospodarki uspołecznionej” (w oddawaniu do użytku rzeczonych izb), wynosił aż 97,2 proc.

Większość członków zrzeszenia zatrudniona była w Szczecineckim Przedsiębiorstwie Budowlanym „Pojezierze”. Ponieważ dyrekcja patrzyła na to przychylnym okiem, wykorzystano więc możliwości jaką dawał patronat potężnej firmy. Ku zaskoczeniu starych wyjadaczy, prezesem zarządu zrzeszenia został, mający w tym czasie 24 lata, Wacław Liniewicz. Za jego wyborem oprócz młodego wieku przemawiało i to, że nie będąc pracownikiem „Pojezierza” mógł swobodnie, bez obciążeń i służbowych zależności i uległości, pertraktować z szefostwem firmy.

Strona: 1 2 3